Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

Στον εγκέφαλο τίποτε ..

 
 
 
 
 
 
 

........................ 
Στον εγκέφαλο τίποτε, πάρεξ μια ηχώ ουρανού
καταστραμμένη.
Και μονάχα στην κόγχη από τ' αριστερό του αυτί, λίγη, λεπτή,
ψιλούτσικη άμμο, καθώς μέσα στα όστρακα. Οπού σημαίνει
ότι πολλές φορές είχε βαδίσει πλάι στη θάλασσα,
κατάμονος, με το μαράζι του έρωτα και τη βοή του ανέμου.
Όσο γι' αυτά τα ψήγματα φωτιάς πάνω στην ήβη, δείχνουν ότι
στ' αλήθεια πήγαινε ώρες πολλές μπροστά, κάθε φορά όπου
έσμιγε γυναίκα.
Θα 'χουμε πρώιμους καρπούς εφέτος.
 

 
Έξι και μια τύψεις για τον ουρανό




...........
Περπατώντας ἀργὰ στὴν προκυμαία,
«ὑπάρχω;» λές, κι ὕστερα: «δὲν ὑπάρχεις!»
Φτάνει τὸ πλοῖο. Ὑψωμένη σημαία.
Ἴσως ἔρχεται ὁ κύριος Νομάρχης.
Ἂν τουλάχιστον, μέσα στοὺς ἀνθρώπους
αὐτούς, ἕνας ἐπέθαινε ἀπὸ ἀηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, μὲ σεμνοὺς τρόπους,
θὰ διασκεδάζαμε ὅλοι στὴν κηδεία.

Ελεγεία και Σάτιρες
 
 
 

...........
Ένα νεκρώσιμο εμβατήριο τριγύριζε μες στην ψιλή βροχή.
Πως πεθαίνει ένας άντρας; Παράξενο κανένας δεν το συλλογίστηκε.
Κι όσοι το σκέφτηκαν ήταν σαν ανάμνηση από παλιά χρονικά
της εποχής των Σταυροφόρων ή της εν – Σαλαμίνι – ναυμαχίας.
Κι όμως ο θάνατος είναι κάτι που γίνεται· πως πεθαίνει ένας άντρας;
Κι όμως κερδίζει κανείς το θάνατό του, το δικό του θάνατο, που δεν ανήκει σε
κανέναν άλλον
και τούτο το παιχνίδι είναι η ζωή.
.......
Ένα ζευγάρι πέρασε κουβεντιάζοντας:
«Βαρέθηκα το δειλινό, πάμε στο σπίτι μας
πάμε στο σπίτι μας ν' ανάψουμε το φως».

Ημερολόγιο Καταστρώματος Α΄
 
 
 



 

1 σχόλιο:

  1. Ἡ φωνή μου λυγίζει.
    Ἀλλὰ δὲν παραδίδομαι ἀντίκρυ
    σ᾿ αὐτὴ τὴ δύση τρομαγμένος
    ἐγὼ μὲ ὅλο τὸ αἷμα μου
    ἔτσι ὅπως πόνεσα στοὺς δρόμους ἀτελείωτα
    μὲ τόσο σπαραγμὸ στὰ σύνορά μου.
    Ὁ οὐρανὸς εἶναι στὸν βαθυκύανο χειμώνα.
    Τὸ φῶς φωνάζει μὲ τὸν κεραυνό.
    Νὰ μὲ σώσουν τὰ ὄνειρα ἢ νὰ μὲ συντρίψουν
    - ἕνα τ᾿ ὀνομάζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή