Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ (ΝΤΥΛΑΝ ΤΟΜΑΣ)






Lord Frederick Leighton (1830-1896) : The spirit of the summit


ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ

Στην αρχή, ήταν το τρίγραμμο αστέρι.
Ένα χαμόγελο φως σε πρόσωπο κενό.
Ένα κόκαλο κλαδί στον ασάλευτον αέρα,
ύλη διχοτόμος που είχε θρέψει
του πρώτου ήλιου το μεδούλι·
καθώς μετρούσε εγκαύματα στου σύμπαντος τη σφαίρα,
ο ουρανός κι η κόλαση σε δίνη αναμίχθηκαν.
Στην αρχή, ήταν η αμυδρή υπογραφή,
τρισύλλαβη, σαν κείνο το χαμόγελο αστρική·
ακολούθησαν τα ίχνη στο νερό,
μόρφωμα έκτυπου προσώπου στο φεγγάρι·
το αίμα που άγγιξε το δέντρο του σταυρού και το ποτήρι,
το πρώτο σύννεφο άγγιξε κι έγινε σήμα.
Στην αρχή, ήταν η πυρκαγιά
που έριξε σπίθα κι άναψε τα βαρομετρικά,
τρία μάτια, μάτια κόκκινα η σπίθα, αιχμηρή σαν λουλούδι·
ανέτειλε η ζωή, πετάχτηκε απ’ τη δίνη
των θαλασσών, κυρίευσε τις ρίζες,
άντλησε από γη και βράχο
το απόκρυφο λιπαντικό που φέρνει χόρτο.
Στην αρχή, ήταν ο λόγος,
ο λόγος απ’ τα συμπαγή θεμέλια του φωτός
ο λόγος που απέσπασε τα γράμματα ένα-ένα απ’ το κενό·
από τα θεοσκότεινα θεμέλια της αναπνοής εκπήγασε ο λόγος,
μετάφραση κατάκαρδη των πρώτων χαρακτήρων
της γέννησης και του θανάτου.
Στην αρχή, ήταν το απόκρυφο μυαλό.
Και το μυαλό κλεισμένο, συνημμένο στη σκέψη,
πριν η πίσσα διχαστεί κατ’ έναν ήλιο·
πριν οι φλέβες ταραχτούν μέσα στο πλέγμα των φλεβών,
αίμα ξεπήδησε και σκόρπισε
στους πέντε ανέμους του φωτός
αρχέτυπη την πλευρική του έρωτα καταγωγή.


            Μετάφραση Γιώργος Μπλάνας




ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΟ ΑΣΥΛΟ

Ήρθε μια ξένη
να μοιραστεί την κάμαρά μου σ’ αυτό το σπίτι το σαλό,
ένα κορίτσι τρελό σαν πουλί
κλείνει μια πόρτα νύχτα με τη φτερούγα του χεριού της.
Δεμένη στο λαβύρινθο του κρεβατιού, εξαπατάει
με συννεφιά τον ακατόρθωτο παράδεισο του σπιτιού
κι εξαπατάει με περιπάτους της κάμαρας τον εφιάλτη,
έναν ολόκληρο θάνατο,
ή περιτρέχει φανταστικούς ωκεανούς αρσενικών θαλάμων.
Ήρθε δαιμονισμένη,
αυτή που δέχεται μιαν αυταπάτη φως,
κάθε που τρέμει ο τοίχος,
δαιμονισμένη ουρανό
κοιμάται λίκνο ασφυκτικό, βαδίζει σκόνη,
παραληρεί τη θέλησή της στα σανίδια
που έλιωσα με βήματα δάκρυ ψυχιατρείου.
Έτσι, σπρωγμένος απ’ το φως στην αγκαλιά της,
μπορώ επιτέλους, μέχρι τέλους, να υποφέρω σταθερά
το πρώτο εκείνο όραμα που έβαλε φωτιά στ’ αστέρια.


Art-Exposal



LOVE IN THE ASYLUM

A stranger has come
To share my room in the house not right in the head,
A girl mad as birds
Bolting the night of the door with her arm her plume.
Strait in the mazed bed
She deludes the heaven-proof house with entering clouds
Yet she deludes with walking the nightmarish room,
At large as the dead,
Or rides the imagined oceans of the male wards.
She has come possessed
Who admits the delusive light through the bouncing wall,
Possessed by the skies
She sleeps in the narrow trough yet she walks the dust
Yet raves at her will
On the madhouse boards worn thin by my walking tears.
And taken by light in her arms at long and dear last
I may without fail
Suffer the first vision that set fire to the stars.





Frank Dicksee : La Belle Dame Sans Merci

Art-Exposal


Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Τάκης Βαρβιτσιώτης_ Μονάχα με την ποίηση


                                             Art & Poetry Gallery
Μονάχα με την ποίηση

                                      (στον Στέλιο Αρτεμάκη)

Μονάχα με την ποίηση
Δε θα χαθούν ποτέ
Τα μεγάλα ιστιοφόρα της αυγής
Ούτε τα φώτα ούτε η χαρά
Ούτε τα δέντρα ούτε η νύχτα

Μονάχα με την ποίηση
Θα 'μαστε ακόμα ικανοί
Να βλέπουμε και ν' αγαπούμε
Να ονομάζουμε τα πράγματα
Με τις πιο καθημερινές λέξεις
Να λέμε το ψωμί ψωμί τη σκάφη σκάφη
Και μ' ένα βλέμμα να οδηγούμαστε
Σε μιαν αλήθεια οριστική

Μονάχα με την ποίηση
Θα μεγαλώσουνε τα στάχυα
Και τα στήθη των κοριτσιών
Το ποτάμι θ' απομείνει ποτάμι
Η θάλασσα θάλασσα
Κι ο ουρανός ουρανός

Μονάχα με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τ' αστέρια
Μέσα στις καπνοδόχες
Κι όλη τη θλίψη που ενδημεί
Στο βάθος των ματιών
Και θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε
Το γενέθλιο χωριό μας
Παραχωμένο μες στα χιόνια

Μονάχα με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τον έρωτα
Και πατώντας από κλωνί σε κλωνί
Κι από ελπίδα σ' ελπίδα
Θα εγκαθιδρύσουμε
Την αγνή βασιλεία των φτερών

Από τη συλλογή Καλειδοσκόπιο (1983)

                                                              Art & Poetry Gallery  

«Είναι καιρός να καλλιεργηθεί η ιδέα ότι η ποίηση -όπως και η τέχνη γενικότερα- είναι ένας σταυρός μαρτυρίου, που τον σηκώνουν μοναχά άνθρωποι σημαδεμένοι από τη μοίρα, μία νόσος εκ γενετής. 
Με δύο λόγια δημοκρατία, σοσιαλισμός, χριστιανισμός, είναι το τρίπτυχο που αντιπροσωπεύει και συμπυκνώνει την πνευματική μου υπόσταση»_Τ.Β_
                                                                          
Περισσότερα δικά του ποιήματα εδώ :

Τάκης Βαρβιτσιώτης(1916 - 1/2/ 2011)